Muster Mark’a üç Kuark!

Ne Tekinsiz bir yılmış bu 2012. Nibiru (Marduk) saldırgan gezegenini 2012 de bekleyenler var. İstanbul Depremini 2012 de bekleyenler var. Carrington Event’ı 2012 de bekleyenler var… Bir karşılaştırma oluşturabilmek açısından 1 Eylül 1859 tarihinde İngiliz Astronom Carrington tarafından tesbit edilen ve kayıtları alınan Solar Flare (güneş Alevi) saldırısına ilişkin 12 adet Sürekli Magnetik Kayıt'tan biri buraya alındı. Bu doğal olayda telgraf tellerinin kendiliğinden eridiği ileri sürülmektedir. Olaya Carrington Event adı verilmektedir. İki adet Güçlü Güneş Lekesi arasında oluşan bir Manyetik kuvvet çizgisi kopması olayı ile ilgili olduğunu düşünüyorum. Güneş Lekelerinin "Manyetik Kuvvet Çizgileri" bazen onlarca yerküre çapında ve milyonlarca Tesla gücünde olabilmektedirler. Kuvvet Çizgileri genellikle eşmerkezli, bir demet yarım çember biçiminde oluşurlar. Bunu Gök Kuşağına da benzetebiliriz. Eğer Güneş yüzeyindeki bu manyetik gök kuşağı, çok güçlü olduğu için çok fazla yükseklere çıkarsa, bu kez ortasından koparak çok büyük bir hızla geriye çekilir. Bu sırada en tepedeki kısım ise büyük bir hızla güneşten uzaklaşır. (Kamçılama Olayı) Bu türden patlamalara, önüne kattığı Corona (Güneş Atmosferi) malzemesinden dolayı Coronal Mass Ejection (CME) veya genel anlamda Solar Flare adı verilir.

İnsanın yaşamı anlama, çözümleme ve kontrol altına alma gayretleri yaklaşık 3500 yıllık geçmişine rağmen halen devam etmektedir. Yaşamı anlamlandırma, doğa olaylarını ve insanı anlama, çözümleme konusundaki felsefi yaklaşımları iki ana başlık altında toplamak mümkündür. Bunlar dilimizde Mekanikçilik ve Yaşamsalcılık olarak isimlendirilebilir. Mekanikçiliğin ana doktrini şöyle ifade edilebilir: madde/enerji, uzay ve zaman ile tanımlanabilen tüm doğa olayları, değişmez bir takım fizik/doğa yasaları ile açıklanabilir. Mekanikçilik bir anlamda materyalizm temel görüşü altında düşünülebilir. Bilim, mekanikçilik ana felsefi düşüncesi altında çalışmalarını sürdüre gelmiştir. Bugün günlük yaşamımızda kullandığımız istisnasız tüm teknolojik aygıtların asıl kaynağı salt bu bilimsel araştırmalardır. Bu anlamda fizik yasalarının yadsınması imkansızdır ve hiçbir normal birey bu yasaların varlığını inkar edemez.

Kuantum alanı bir âlem. Biz de o alanın içerisinde var olmaktayız. Fakat bizim yaşadığımız çevrede klasik fizik kuralları geçerli imiş görünüyor. Kuantum alanın özelliklerini öğrendikçe, bizim algıladığımız fiziksel çevrenin kocaman bir “yanılsamalar senfonisi”nden oluştuğunu görmekteyiz. Örneğin: Elektron; kütlesi olan, enerjisi olan, çapı olan bir parçacıktır (leptondur). Fakat içerisinde hiçbir şey olmayan bir parçacıktır! Elektronun, tıpkı kuarklar gibi bir spin (kendi ekseni etrafında dönme hareketi vardır). Ama ne gariptir ki her atomda aynı olması gereken, her yörüngede aynı olması gereken elektronların "spin kuantum numaraları" farklıdır.

Çoğu kişinin Newton’u (1642–1727) bir fizikçi olarak bilinirse de, Newton her konu ile ilgilenmiştir ve buna sinir sistemi de dahildir. Sinir iletisi üzerine, Newton’un yazılarının önemli bir kısmı Principia Mathematica ve Optics’te bulunur. Yazdığı bölümler nispeten kısa olmasına karşın, 18. yüzyıl bilimi üzerinde önemli etkide bulunmuştur. Newton, Principia Mathematica’nın sonraki basımlarına eklemeler yapmış, ruh ve bedenin birleşiminden endişelendiğini belirmiştir. Newton’a göre Tanrı omnipotenttir (her şeye gücü yeten).

Bugün, ülkemizdeki bazı bilim insaları ve evrim teorisinden haberdar kişiler bir ikilem arasında kalmaktadırlar: “Dine inanıyorsan evrim teorisine inanmayacaksın, evrim teorisine inanıyorsan Tanrı’ya inanmayacaksın.” Dini inancı olan kişilerin kafalarına sürekli olarak, evrim terosinin dine inanan kişinin kabul edebileceği bir şey olmadığı pompalanmakta ve ikilemde kalan bazı kişler, insan üretisi olan bilimi (ve evrim teorsini) tercih etmekten ziyade, Tanrı üretisi olan dini kabul etmek uğruna bilimden vazgeçmekte ve ona güvenlerini kaybetmektedirler. Hatta bilimin yöntemlerini buradan yola çıkarak toptan eleştirmektedirler. Bu gidişin, nihai doğurduğu sonuç ise “Bilim güvenilmezliği, dinle çatışmasıdır. Dolayısı ile din ve din adamları ne diyorsa biz ona inanalım. Çünkü, o Tanrı bilgisidir” noktasına varıştır. Bir süre sonra, bu anlayış, kişisel bir bakış açısı olmaktan çıkmakta, okulda öğretmenlerin, milli eğitim bakanlığının ve ardından hükümetlerin, ve genel olarak da yüksek din kurumlarının politikası haline gelmektdir. Hatta eli kalem tutan ve öğretim üyesi ve bilim insanı olarak bilinen kişiler bile bu tutumun içinde olabilmektedirler. Sonuç, bilimle çatışan eğitmenler, üniversite öğretim üyleri, Milli Eğitim Bakanlığı ve Diyanet İşleri Başkanlığıdır! Hatta hatta ülkenin bilimsel kurumu TÜBİTAK’tır! Bu durumda kimseyi suçlamamak lazım. Kendinizi o insanların yerine koyun: bir elinize Tanrı’yı diğer elinize bilimi varselerdi, siz hangisini seçerdiniz?